Religia

Drukuj

ROK LITURGICZNY

W ciągu całego rocznego cyklu Kościół wspomina misterium Chrystusa - od momentu Wcielenia poprzez Zesłanie Ducha świętego aż po oczekiwanie na ponowne przyjście Chrystusa w chwale. Rok liturgiczny rozpoczyna się zawsze od I Nieszporów I Niedzieli Adwentu, która przypada między 27 listopada a 3 grudnia. Cały rok liturgiczny składa się z następujących okresów:

 



Adwent
Adwent rozpoczyna się od I Niedzieli Adwentu i trwa do uroczystości Narodzenia Pańskiego. Trwa zazwyczaj od 23 do 28 dni i obejmuje cztery kolejne niedziele. Dzieli się na dwie odrębne części:

 

Okres Narodzenia Pańskiego
Boże Narodzenie rozpoczyna się od uroczystości Narodzenia Pańskiego i trwa do - niedzieli Chrztu Pańskiego. Uroczystość Narodzenia Pańskiego ma własną oktawę czyli jest jakby "przedłużona" na 8 kolejnych dni.

Wielki Post
Wielki Post trwa 40 dni i rozpoczyna się zawsze w środę Popielcową. Jej data zależy od daty uroczystości Zmartwychwstania Pańskiego. W środę Popielcową kapłani na znak pokuty i umartwienia posypują wiernym głowy popiołem. W niedziele Wielkiego Postu odprawiane są Gorzkie żale, a w każdy piątek - nabożeństwa Drogi Krzyżowej. W tym okresie w liturgii nie odmawia się hymnu "Chwała na wysokości Bogu", "Ciebie, Boże chwalimy" oraz aklamacji "Alleluja". W tym czasie obchodzimy ponadto:

Ostatnia niedziela Wielkiego Postu jest nazywana Niedzielą Męki Pańskiej. Rozpoczyna ona okres Wielkiego Tygodnia - czasu bezpośrednio poprzedzającego święte Triduum Paschalne. Wielki Post kończy się w Wielki Czwartek przed sprawowaną wieczorem Mszą Wieczerzy Pańskiej.


ŚWIĘTE TRIDUUM PASCHALNE

Święte Triduum Paschalne Męki i Zmartwychwstania Chrystusa jest szczytem roku liturgicznego.

Rozpoczyna się ono od Mszy Wieczerzy Pańskiej, sprawowanej wieczorem w Wielki Czwartek i ma swoje centrum w najbardziej uroczystej liturgii - liturgii Wigilii Paschalnej w Wielką Noc, a kończy Nieszporami uroczystości Zmartwychwstania Pańskiego.

Wielki Czwartek, Wielki Piątek i Wielka Sobota stanowią jeden wspólny obchód liturgiczny. żadna bowiem z liturgii tych dni nie kończy się błogosławieństwem czy rozesłaniem. Kościół w tych dniach w sposób szczególny trwa przy Chrystusie, kontemplując tajemnicę Jego męki, śmierci i zwycięskiego powstania z martwych. święta wielkanocne trwają więc od wieczora Wielkiego Czwartku.

Okres Wielkanocny
Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego jest świętem ruchomym. Wyznacza się ją zawsze na pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni księżyca. Przez kolejnych 8 dni po tym święcie trwa oktawa uroczystości Zmartwychwstania. Jej ostatnim dniem jest II Niedziela Wielkanocna, czyli Niedziela Miłosierdzia Bożego. Dni oktawy mają rangę uroczystości Pańskich.
Okres Wielkanocny trwa przez 50 dni po uroczystości Zmartwychwstania. W tym czasie Kościół raduje się ze zwycięstwa Chrystusa. W kościele obok ołtarza stoi świeca paschał, baranek wielkanocny, figura Jezusa Zmartwychwstałego oraz krzyż z czerwoną stułą.
Czterdziestego dnia po Zmartwychwstaniu Pańskim, zawsze w czwartek, obchodzimy uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. W Polsce od 2003 r. jest ona przeniesiona na następującą po tym czwartku niedzielę - a więc na VII Niedzielę Wielkanocną. Dni powszednie po tej uroczystości aż do następnej soboty włącznie stanowią czas przygotowania i oczekiwania na Zesłanie Ducha Świętego - czyli tzw. Pięćdziesiątnicę. Zesłanie Ducha świętego kończy Okres Wielkanocny.
W okresie od Zmartwychwstania Pana Jezusa do zesłania Ducha świętego przypada wiele ważnych świąt i uroczystości:


Okres zwykły
Oprócz okresów mających charakter własny w roku liturgicznym pozostaje 33 lub 34 tygodnie, które zaliczane są do tak zwanego okresu zwykłego. Okres zwykły składa się z dwóch części: pierwsza rozpoczyna się w poniedziałek po święcie Chrztu Pańskiego i trwa do wtorku przed Środą Popielcową. Druga część okresu zwykłego zaczyna się w poniedziałek po uroczystości Zesłania Ducha Świętego, a kończy się w sobotę przed pierwszą niedzielą Adwentu. W ostatnią niedzielę roku liturgicznego Kościół obchodzi uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata.

Kodeks Prawa Kanonicznego nakłada na wszystkich wierzących obowiązek uczestniczenia w najważniejsze uroczystości liturgiczne w ciągu roku we Mszy świętej. Do tzw. świąt nakazanych należą:

Każdy z pięciu okresów w roku liturgicznym ma swój kolor, który wyróżnia go od innych. Różne kolory przypisane są też poszczególnym świętom kościelnym i wspomnieniom świętych.

Kolory szat liturgicznych i ich znaczenie:
Biały jest znakiem radości, dziewictwa i świętości
Czerwony to znak męczeństwa i Ducha świętego
Fioletowy oznacza pokutę, smutek, oczekiwanie i żałobę
Zielony to znak czasu zwykłego, codzienności i nadziei
Niebieski jest znakiem Maryi i korzysta się z niego w Jej święta
Różowy oznacza radość (używa się go tylko dwa razy w roku!)


W zakładce Do pobrania znajduje się prezentacja slajdów: Rok Liturgiczny